Jan Ofiok

*19 lutego 1887 - +23 marca 1963

       Urodził się w Cisownicy w rodzinie rolnika. W 1905 r. ukończył seminarium nauczycielskie z upoważnieniem do nauczania w ludowych szkołach niemieckich i polskich. Pracę nauczycielską rozpoczął w Polskiej Lutyni, kontynuował w Puńcowie a od 1908 w Kojkowicach. W 1910 tamże ożenił się z Zuzanną z d. Kajzar, z którą miał dwie córki i jednego syna. Po przejściu na emeryturę w 1928 osiadł w Końskiej, gdzie mieszkał do śmierci.

       Przez cały okres pracy zawodowej był także wybitnym działaczem społecznym, zwłaszcza w ruchu spółdzielczym na Śląsku Cieszyńskim. W latach 1907-08 był współzałożycielem Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowej (tzw. Raiffeisenki) w Puńcowie i Kojkowicach; w 1914 założycielem Polskiej Ochotniczej Straży Pożarnej w Kojkowicach i stąd w 1920 głównym współtwórcą Związku Polskich Straży Pożarnych w Czechosłowacji, w którym przez wiele lat pełnił funkcję skarbnika. W tym samym czasie założył też Związek Spółek Zarobkowych i Gospodarczych, w którym objął funkcję rewizora i doradcy. W 1933 został powołany na dyrektora największej polskiej spółdzielni na Zaolziu – Towarzystwa Oszczędności i Zaliczek, które pod jego kierownictwem rozwijało się pomyślnie aż do końca lat międzywojennych. Ponadto w gminie był członkiem Rady Szkolnej, sekretarzem gminy, założycielem i przewodniczącym Kółka Rolniczego i gminnej Rodziny Opiekuńczej.

       Ważne stanowiska powierzano mu w Kościele Ewangelickim a.w. na Śląsku Cieszyńskim: prezbitera w zborze trzynieckim, następnie jego kuratora i po wojnie kuratora całego Śląskiego Kościoła Ewangelickiego a.w. w Czechosłowacji.

       Od r. 1933 aż do wybuchu wojny wybierano go do Zarządu Głównego Macierzy Szkolnej w Czechosłowacji, gdzie powierzano mu funkcję skarbnika.

       Po wojnie Jan Ofiok podjął na nowo działalność społeczną, przede wszystkim w kierunku odbudowy przedwojennych form życia organizacyjnego społeczności polskiej na Zaolziu. Zaraz w pierwszych miesiącach po zakończeniu wojny wyłonił się Tymczasowy Zarząd Macierzy Szkolnej w Czechosłowacji z Janem Ofiokiem na czele – osobą bez wątpienia równie wiarygodną jak bezinteresowną w niesieniu pomocy bliźnim. Wniosek do władz o zezwolenie na działalność, choćby pozaszkolną, ograniczoną do kulturalno-oświatowej, spotkał się wprawdzie z nieustępliwą odmową. Jednak Macierz pamięta o Janie Ofioku tak jak o prawdziwym przewodniczącym – tym bardziej, że o Macierzy nie pozwalała zapomnieć kwestia „odszkodowań wojennych”, tzn. jej majątku, ocenianego na 6,6 mln przedwojennych koron czeskich. On sam zaangażował się w końcu – prócz spółdzielczości rolnej w Końskiej – w zakładanie PZKO w roku 1947.

       Zmarł w szpitalu trzynieckim i pochowany jest na trzynieckim cmentarzu.